Lexima

Συζητήσεις για την Λογοτεχνία κι όχι μόνο...
Ημερομηνία Παρ Ιούλ 21, 2017 6:52 pm

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες




Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 58 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Οκτ 11, 2007 10:12 pm 
Χωρίς σύνδεση
Ανενεργός

Εγγραφη: Τρί Απρ 04, 2006 1:21 pm
Δημοσ.: 763
έφτιαξα καφέ και βούτηξα μέσα στο άρωμα του έτσι από ανία, πως αλλιώς να την αντιμετώπιζα; Και οι βόμβες να συνεχίζουν να πέφτουν στο αφγανιστάν και στο ιράκ και τα αυτόματα να κροταλίζουν και εγώ να παραμένω μες στο άρωμα του καφέ και να είμαι στον κόσμο του γιατί ... έτσι. Σου λένε πως πρέπει να στηρίξουμε το κίνημα της ειρήνης και να παλέψουμε για την παύση των πολέμων και όταν τους λες μα έχουμε τεράστια παραγωγή όπλων και οι πολεμικές βιομηχανίες έχουν αυξήσει τα κέρδη τους κατά πολύ, λαμβάνεις μια πολύ απλή και ... φιλοδημοκρατική απάντηση " ο μόνος τρόπος να επιβάλλουμε τη δημοκρατία σε λαούς που δεν έχουν δημοκρατική παράδοση είναι ο πόλεμος. Εμείς άλλωστε είμαστε οι καλοί αυτοί επιτέθηκαν πρώτοι στους πύργους της νέας υόρκης, εμείς δεν θέλαμε πόλεμο. Μα αφού εσείς τους εξοπλίζατε μα αφού δικά σας όπλα είχαν, ήταν συνεργάτες σας, θυμάστε;...Δεν τελειώνω τη σκέψη μου και συνεχίζω το μακρύ κολύμπι μου μες στο άρωμα του καφέ. Και ρίχνω κάτι καταδύσεις άλλο πράγμα που καταλήγουν στον πυρήνα του αρώματος του καφέ και.... τσακ να ' μαι στην Βραζιλία με τις τεράστιες τις φυτίες καφέ και με την φλασιά στην ταινία "η πόλη του θεού" και να τσαλαβουτώ μες στα αίματά της, γιατί αυτή η ταινία έχει πολύ αίμα μα πάρα πολύ αίμα και πολύ πιστολίδι μα πάρα πολύ πιστολίδι και όλο αυτό το παιχνίδι να γίνεται από πιτσιρίκια όπως αυτά της γειτονιάς μου ....Ξανά βουτιά στο άρωμα του καφέ , μονάχα που αυτή τη φορά έχει εξαντληθεί η δυναμή του αφήνοντας τα νεύρα τεντωμένα και τους εφιάλτες να τους βλέπω άγρυπνος, δλδ με μάτια ορθάνοιχτα, στόμα να χάσκει και άκρα πετρωμένα

_________________
σμιχελης
http://smihelis.blogspot.com
http://nefsmih.blogspot.com


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Παρ Οκτ 12, 2007 12:27 am 
Χωρίς σύνδεση
Υπερδραστήριο Μέλος

Εγγραφη: Τρί Αύγ 01, 2006 3:25 am
Δημοσ.: 533
σμιχ,
καλήν εσπέρα
και καληνύχτα μαζί.

να είσαι καλά.

:?:


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί Απρ 21, 2009 2:32 am 
Χωρίς σύνδεση
Συντονιστής

Εγγραφη: Τετ Ιαν 02, 2008 2:46 am
Δημοσ.: 350
Η Δημιουργία

...την πρώτη ημέρα εφηύραν τα απαραίτητα για την Πράξη. Η φωτιά, ο
τροχός, σκαπτικά εργαλεία, εργαλεία επεξεργασίας του ξύλου, τα χρώματα,
το τσιμέντο, το σκοινί και κάθε είδους κόμπος που μπορεί να γίνει σε αυτό
και πολλά άλλα ανακαλύφθηκαν προκειμένου να εξυπηρετήσουν τον έναν
και μοναδικό σκοπό.

...την δεύτερη ημέρα έγινε η κατασκευή του σκηνικού. Ένα φτηνιάρικο
ξύλινο βάθρο και τριγύρω τσιμεντένιες θέσεις ικανές να "φιλοξενήσουν"
χιλιάδες, ανύπαρκτους ακόμη, θεατές. Στη μέση του βάθρου μια καταπακτή
με μηχανισμό ειδικό για την περίσταση κι από πάνω ένα δοκάρι με ένα
σκοινί.

...την τρίτη ημέρα άρχισαν να σχεδιάζουν το παρασκήνιο. Πως, πότε, ποιός,
τι και γιατί. Εκεί καταναλώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της "φαιάς ουσίας",
ολόκληρη η μέρα ήταν αφιερωμένη στο σχεδιασμό μιας και το επιθυμητό
αποτέλεσμα βασιζόταν εκεί. Κάθε κίνηση ήταν πλέον υπολογισμένη,
προμελετημένη από κάθε άποψη, κάθε πιθανότητα είχε καλυφθεί απόλυτα.

...την τέταρτη ημέρα δημιούργησαν τους Εξειδικευμένους και τους απλούς
θεατές. Γενικότερα όλους τους κομπάρσους της ιστορίας. Το σενάριο
άρχισε να γίνεται πραγματικότητα κάποιων κι εκεί χρειάστηκε ιδιαίτερη
προσοχή για ν'αποφευχθούν τυχόν ανεπιθύμητα στραβοπατήματα που θα
οδηγούσαν σε διαφορετική εξέλιξη των όσων επρόκειτο να συμβούν

...την πέμπτη ημέρα δημιούργησαν τους Θύτες. Αυτό ήταν και το
ευκολότερο σημείο, αφού όλο το υπόλοιπο σκηνικό ήταν ήδη φτιαγμένο
έτσι ώστε όχι μόνο να εξυπηρετεί την δημιουργία τους, αλλά και να τους
κατασκευάζει ολοκληρωτικά από μόνο του, εάν αυτό ήταν απαραίτητο.
Συνέβαλλαν όμως με σημαντικές πινελιές, όπου έκριναν πως αυτές ήταν
απαραίτητες. Το "Σύστημα" τελειοποιήθηκε.

...την έκτη ημέρα χαμογελώντας άραξαν σε μια γωνιά, πάγωσαν τον χρόνο
ώστε να μην κυλάει για τα δημιουργήματά τους και αρκέστηκαν στο να
συζητούν μεταξύ τους περί του τι επρόκειτο να επακολουθήσει. Φάνηκε να
συμφωνούν απόλυτα μεταξύ τους και να αλληλοσυμπληρώνονται. Πως θα
μπορούσε άλλωστε να μην... Στο τέλος άφησαν τον χρόνο να κυλίσει,
σίγουροι ότι την έβδομη ημέρα δεν θα χρειαζόταν η συμβολή τους για να
δημιουργηθεί το Θύμα.

...την έβδομη ημέρα οι Θύτες δούλευαν πλέον πυρετωδώς και
δημιούργησαν σε ελάχιστο χρόνο το πρώτο τους Θύμα. Οι Εξειδικευμένοι
ετοίμαζαν κάτω από τις εντολές των Θυτών το ήδη έτοιμο Σκηνικό, χωρίς
κανείς τους βέβαια να καταλαβαίνει ότι ήταν ήδη έτοιμο κι οι υπόλοιποι
Κομπάρσοι και Θεατές γέμιζαν τις τσιμεντένιες κερκίδες, χωρίς κανείς
ν'αναρωτιέται πως βρέθηκαν κι αυτές εκεί, έτοιμες, στημένες.
Όταν όλοι και όλα πλέον είχαν χρησιμοποιηθεί, ένα κουφάρι αιωρείτο στο
κενό. Εκείνοι χαμογέλασαν κι έφυγαν αφήνοντας το σκηνικό να
εξελίσσεται με τον μοναδικό τρόπο που του είχαν δώσει.

Πολλά άλλαξαν από τότε, ουδέποτε όμως κάτι το αρκετά βασικό ώστε να
επηρεάζεται και το τελικό αποτέλεσμα. Κάθε εξέλιξη ήταν προμελετημένη,
είχε προβλεφθεί, ήταν κομμάτι ενός τέλειου σχεδίου και συνέβαλε με την
σειρά της σε αυτό.

Κι η έβδομη ημέρα.. ήταν η μόνη που τα δημιουργήματα είχαν "γνωρίσει",
με εξαίρεση τους "Εξειδικευμένους" και τους Θεατές, οι οποίοι ανά στιγμές
δίσταζαν κι αμφέβαλλαν, αλλά στο τέλος υποχωρούσαν ακολουθώντας το
Ρεύμα. Γι'αυτό κι από τότε κάθε ημέρα ήταν μια επανάληψη της Έβδομης,
με κάποια κουφάρια να επιβεβαιώνουν την άγνοια ή την αδιαφορία όλων
για τις προηγούμενες ημέρες...

_________________
-Το "ανεκτίμητο" είναι μια ακόμη εκτίμηση...
-Θα κάνω αυτό που μέχρι τώρα μάθαινα... γιατί μόνο αυτό ξέρω τώρα να κάνω..
-Δεν έχει σημασία τόσο το τι γράφεις όσο το τι διαβάζει κάποιος σε αυτό.

Συμμαζεμένα διάφορα κείμενα στο: http://apomakros.blogspot.com


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Κυρ Απρ 26, 2009 4:26 am 
Χωρίς σύνδεση
Συντονιστής

Εγγραφη: Τετ Ιαν 02, 2008 2:46 am
Δημοσ.: 350
Απτόητη φρίκη...

Ζωγράφιζε όμορφα, κανείς δεν μπορούσε να το αρνηθεί. Τα χρώματα άφηναν,
τους πάντες άναυδους. Ο πρωτόγνωρος τόνος που είχαν αλλά και η τόσο
απαλή υφή επάνω στο χαρτί. Ακόμα κι ο πιο αδαής θα μπορούσε να πει
ότι δεν ήταν κραγιόνια, μπογιές, κηρομπογιές ή οτιδήποτε γνωστό και
πολυχρησιμοποιημένο. Έμπειροι ζωγράφοι και άλλοι δήθεν ειδικοί είχαν
χάσει τον ύπνο τους προκειμένου να λύσουν το μυστήριο χωρίς καμμία
τύχη. Το στόμα της παρέμενε σφραγισμένο και οι πίνακές της πωλούνταν
πριν καν "στεγνώσουν". Είχε πλέον ένα τεράστιο κοινό, ήταν διάσημη με
την θετικότερη έννοια που θα μπορούσε να έχει αυτή η λέξη. Διάσημη και
περιζήτητη, αφού την προσκαλούσαν σε κάθε είδους κοινωνική εκδήλωση,
σχετική ή μη με το αντικείμενό της. Η ίδια δεν παρασύρθηκε από όλη αυτή
τη κατάσταση. Δεν το πήρε πάνω της, δεν κολακεύτηκε ούτε στιγμή από τις
αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω της, τόσο των "άσχετων", όσο και
των συνήθως αυτοαποκαλούμενων "ειδικών". Θεωρούσε πως βρισκόταν
αντιμέτωπη με το κοινό ενός τσίρκου. Ένα κοινό έτοιμο να φτύσει ή να
χειροκροτήσει, σε μια πολύ περίεργη ισορροπία και με απρόβλεπτες
ταλαντεύσεις. Ίσως γι'αυτό είχε και το βλέμμα του γελωτοποιού, αυτό που
είναι καλά κρυμμένο πίσω από την υποκριτική δεινότητα. Βλέμμα μοναξιάς
μέσα στο ασφυκτικό πλήθος, βλέμμα θλίψης μέσα στο δυνατό γέλιο,
θλίψης για το τι προκαλεί το γέλιο των άλλων και βλέμμα απόλυτης
αδιαφορίας, κατά βάθος, για τους γύρω. Ελλείψει εκτίμησης, απώλεια
ενδιαφέροντος.

Στο τέλος αποφάσισε να αποκαλύψει το μυστικό της. Οι πιέσεις ήταν
ασφυκτικές, ένα πλήθος κόσμου την παρακολουθούσε σε κάθε βήμα, με
αποτέλεσμα πλέον να μην μπορεί ν'απομονωθεί για λίγες ώρες, για να
ζωγραφίσει στην ύπαιθρο, προκειμένου να προστατέψει το "μυστικό" της.
Δεν θυμόταν πια καν τον λόγο για τον οποίο το είχε κρατήσει κρυφό. Ίσως
ένας ενδόμυχος φόβος, ίσως μια επιθυμία να προκαλέσει την περιέργεια
κάποιων, ίσως πολλά μαζί σε συνδυασμό με την αυταρέσκεια, κάτι το οποίο
πλέον δεν υπήρχε, είχε σβήσει μαζί με άλλα χαρακτηριστικά του ψυχισμού
της, χαρακτηριστικά του ανθρώπινου ψυχισμού γενικότερα.
Έτσι, αφού ειδοποίησε δημοσιογράφους, συνεργάτες, φίλους και γνωστούς
για την απόφασή της να μοιραστεί το περίφημο μυστικό με τον υπόλοιπο
κόσμο, μάζεψε όλα της τα σύνεργα και πήγε στο προκαθορισμένο σημείο,
σ'ένα από τα πιο κεντρικά μέρη της πόλης. Έβγαλε έξω τα πινέλα, ένα
καρεκλάκι, έναν καμβά, ένα λείο επίπεδο αντικείμενο που της χρησίμευε
σαν παλέττα και το οποίο το είχε αλείψει με ένα ειδικό διαφανές υγρό κι
ένα περίεργο κουτί που είχε πολλές μικρές τρυπίτσες τριγύρω.
Δεν πρόλαβε να τελειώσει τις προετοιμασίες και το πλήθος την είχε ήδη
περικυκλώσει, άλλοι προσπαθώντας να δουν, άλλοι να καταγράψουν την
διαδικασία στο κινητό, την ερασιτεχνική ή επαγγελματική τους κάμερα.
Εκείνη κοίταξε για ώρα κάποιον από το πλήθος κι έπειτα έβαλε το χέρι της
με προσοχή μέσα στο κουτί, από μια ειδική στρογγυλή πορτίτσα που είχε.
Το έβγαλε με ιδιαίτερα αργές κινήσεις και με την χούφτα κλειστή, το
πλησίασε κοντά στη παλέττα και προσεκτικά άνοιξε τον αντίχειρα και δύο
από τα δάχτυλα, κρατώντας απαλά με τις άκρες των άλλων δύο το
περίφημο μυστικό "υλικό". Τα μάτια όλων καρφώθηκαν στο χέρι της
προσπαθώντας να διακρίνουν το τι ακριβώς κρατούσε, μάταια όμως.
Μπόρεσαν να καταλάβουν μόνο όταν με κινήσεις ταχυδακτυλουργού
εναπόθεσε το "υλικό" στην παλέττα. Αναφώνησαν με φρίκη, χωρίς να
πιστεύουν στα μάτια τους, θεωρώντας πως επρόκειτο για φάρσα. Εκείνη
συνέχισε να βάζει το χέρι της στο κουτί και να επαναλαμβάνει την
διαδικασία μέχρι που γέμισε την επιφάνεια της παλέττας με όλα τα χρώματα
που ήθελε να χρησιμοποιήσει. Η παλέττα είχε καλυφθεί από πεταλούδες
που σπάραζαν, προσπαθώντας να ξεκολήσουν τα φτερά τους από το ειδικό
αυτό υγρό στο οποίο και τις είχε τοποθετήσει. Ήδη κάποιοι ευαισθητοποιημένοι
γονείς μάζευαν τα μικρά τους για να τα γλιτώσουν από το φρικιαστικό
θέαμα, ενώ κάποιοι άλλοι έκλειναν τα μάτια τους αλλά παρέμεναν εκεί
προκειμένου να παρακολουθήσουν την όλη διαδικασία. Οι πιο ψύχραιμοι
μάλιστα πιθανότατα αμφέβαλλαν ακόμη για το τελικό αποτέλεσμα.
Εκείνη κυνικά διάλεξε ένα πινέλο και βουτώντας το στα φτερά πεταλούδας,
διαφορετικής κάθε φορά που το έκρινε απαραίτητο, ολοκλήρωσε ένα από τα
πιο καλοεκτελεσμένα της έργα, το πορτραίτο του ανθρώπου που παρατηρούσε
σχολαστικά λίγη ώρα πριν. Κατά την διάρκεια της ζωγραφικής άκουσε
δεκάδες υβριστικά και προσβλητικά σχόλια, ένιωσε πλήθος απλώς να
αποχωρεί μουρμουρώντας σε σαφώς δυσαρεστημένο τόνο, ενώ στο τέλος,
πριν καν προλάβει το αριστούργημα να "στεγνώσει" ένα μέρος του
πλήθους κινήθηκε προς το μέρος της με ιδιαίτερα απειλητικές διαθέσεις,
πιθανότατα για να την λιντσάρει. Οι πιο ψύχραιμοι τους συγκράτησαν
όμως κι έτσι αρκέστηκαν στο να της κλωτσήσουν τα σύνεργα, να φτύσουν
και να ποδοπατήσουν το έργο της. Διέλυσαν ακόμα και το κουτί, αφού
πρώτα το άνοιξαν για να ελευθερωθούν οι υπόλοιπες πεταλούδες.

Εκείνη δεν αντέδρασε σε τίποτε από όλα αυτά. Όταν τελείωσε τη ζωγραφιά
απλά έκλεισε τα μάτια και περίμενε καρτερικά την όλη κορύφωση της
δυσαρέσκειας, την οποία την είχε προβλέψει θα έλεγε κανείς με
μαθηματική ακρίβεια. Μόνο όταν όλα τελείωσαν άνοιξε τα μάτια, κοίταξε
όσους την έβλεπαν με αηδία, είπε ειρωνικά "Καλή όρεξη" και χωρίς να
πάρει τίποτε από όσα είχε φέρει μαζί της, σηκώθηκε και πήρε τον δρόμο
της επιστροφής. Η αλήθεια είναι πως αν και τόσο απλές οι δύο αυτές
λέξεις, ποτέ δεν έγιναν αντιληπτές από το κοινό που έχασε από κοντά της
δια παντός. Όλοι αρκέστηκαν στο να πετάξουν ή καταστρέψουν κάθε της
πίνακα που είχαν αποκτήσει, θυμωμένοι με το γεγονός ότι το "τέρας"
ακόμη ανέπνεε, απολαμβάνοντας παρόλα αυτά το φαγητό τους και
διάφορα άλλα πράγματα, ενδύματα, υποδήματα, διακοσμητικά αντικείμενα
κάθε μέρα που περνούσε...

_________________
-Το "ανεκτίμητο" είναι μια ακόμη εκτίμηση...
-Θα κάνω αυτό που μέχρι τώρα μάθαινα... γιατί μόνο αυτό ξέρω τώρα να κάνω..
-Δεν έχει σημασία τόσο το τι γράφεις όσο το τι διαβάζει κάποιος σε αυτό.

Συμμαζεμένα διάφορα κείμενα στο: http://apomakros.blogspot.com


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Θαυμάζοντας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί Μάιος 26, 2009 9:42 pm 
Χωρίς σύνδεση
Ενεργό Μέλος

Εγγραφη: Σάβ Μαρ 28, 2009 6:07 am
Δημοσ.: 146
Τοποθεσια: Στερεά
!
εύγε σας
Θαυμάζω τους λόγους που γέρνουν στο ηλιοβασίλεμα με όλη τη δύναμη
και τη ζωντάνια και την εκφραστικότητα.
Έσκυψες με τα ασπρόμαυρα φτερά σου ανάμεσα στα αρχαιοελληνικά μνημεία & βρήκες όλη αυτή την έμπνευση;

Αυτό ισχύει για όλη την ενότητα..

_________________
Kαλά και ευγενικά και όμορφα - ειδάλλως ζούγκλα.


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Μάιος 27, 2009 1:39 am 
Χωρίς σύνδεση
Συντονιστής

Εγγραφη: Τετ Ιαν 02, 2008 2:46 am
Δημοσ.: 350
Ευχαριστώ Ροή

Επ'ευκαιρίας θα ήθελα να κάνω μια επεξήγηση για το άνωθι κείμενο.

Η χρωματιστή σκόνη στα φτερά μιας πεταλούδας μου έκανε ιδιαίτερη
εντύπωση από τα πολύ παιδικά μου χρόνια. Οι πεταλούδες που έπιανα
μικρός ήταν ένας από τους κυριότερους λόγους να συνειδητοποιήσω
ότι κάποια πράγματα στη ζωή παραμένουν όμορφα όσο δεν τα "αγγίζεις",
ενώ το ίδιο το άγγιγμα δύναται να σημάνει την καταστροφή ή έστω
παρακμή αυτών των πραγμάτων, όντων γενικά ή και προσώπων...

Όσον αφορά την όλη ιδέα, αν αναφέρεσαι στην ιστορία με τις πεταλούδες,
δεν έχω διαβάσει τίποτε έστω κι ελάχιστα σχετικό. Μου φαίνεται περίεργο
που ρωτάς για αρχαίο κείμενο, μοιάζει να έχεις κάτι συγκεκριμένο κατά
νου. Θα "ήθελα" πάντως να θεωρώ πρωτότυπη την ιδέα αυτή, όχι όμως ότι
θα υπάρξει κάποια ουσιαστική διαφορά εάν τελικά δεν είναι.

Η ιδέα ήρθε από εμπειρίες στα παιδικά χρόνια σε συνδυασμό με πρόσφατες
εμπειρίες για την απερισκεψία που υπάρχει καθημερινά και σχετίζεται με
την πολυσυζητημένη έννοια της "φιλοζωίας". Υπάρχουν πολλά πράγματα
στα οποία "κλείνουμε τα μάτια", μήπως όμως τελικά επειδή
"έτσι η αίσθηση της γεύσης είναι εντονότερη";

Θα ξυλοκοπήσουμε κάποιον που κλώτσησε ένα ζώο, την ίδια μέρα που θα
απολαύσουμε ένα γεύμα από χοιρινό, μοσχαρίσιο ή αρνίσιο κρέας,
κλείνοντας τα μάτια στο τι συνέβη στο ζώο αυτό πριν το κρέας του
να φτάσει στο πιάτο μας. Ακόμα κι αν μάθουμε τον τρόπο, την επόμενη
μέρα το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα λείψει από το πιάτο... ενώ αυτός που
θα ξανακακοποιήσει μπρος μας κάποιο ζώο θ' αντιμετωπίσει την ίδια
μανία...

Σαφώς και δε λέω ότι είναι παράλογο να αντιμετωπίζουμε τόσο κυνικά ή
με τόση ευαισθησία την κακοποίηση των ζώων. Και ειδικά η κακοποίηση
είναι περίπλοκη γιατί συμβαίνει προκειμένου να μεγαλώσει δραστικά η
παραγωγικότητα και να καλυφθούν στο έπακρο οι υπεραυξημένες ανάγκες
της νεο-βουλιμικής ανθρώπινής μας διάστασης.

Παράλογο όμως είναι το να είμαστε ταυτόχρονα τόσο κυνικοί όσο και
ευαισθητοποιημένοι, ανάλογα με την βολικότητα, τον τρόπο προβολής
μιας κατάστασης, την "απόσταση" κάθε είδους και τις περιστάσεις γενικά.

Έχω γνωρίσει χιλιάδες φιλόζωους. Μόνο έναν ξέρω που αρνήθηκε να
βάλει έστω και μια μπουκιά κρέας στο στόμα του. Και δεν είμαι εγώ.
Βάζω βλέπεις και τον εαυτό μου στον "όχλο" της προηγούμενης ιστορίας.

"Πολύ όμορφη η ζωγραφιά. Θα αγοράσω όποια παρόμοια βρω μπροστά μου.
Παρακαλώ όμως να τιμωρήσετε παραδειγματικά κάθε τέτοια ζωγράφο."

_________________
-Το "ανεκτίμητο" είναι μια ακόμη εκτίμηση...
-Θα κάνω αυτό που μέχρι τώρα μάθαινα... γιατί μόνο αυτό ξέρω τώρα να κάνω..
-Δεν έχει σημασία τόσο το τι γράφεις όσο το τι διαβάζει κάποιος σε αυτό.

Συμμαζεμένα διάφορα κείμενα στο: http://apomakros.blogspot.com


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: ΡΟΗΛΟΓΟΥ
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Μάιος 28, 2009 9:33 pm 
Χωρίς σύνδεση
Ενεργό Μέλος

Εγγραφη: Σάβ Μαρ 28, 2009 6:07 am
Δημοσ.: 146
Τοποθεσια: Στερεά
Να διευκρινήσω και εγώ με τη σειρά μου: Δεν ονομάζομαι Ροή αλλά ΡοηΛόγου. Έχει διαφορά, βρίσκετε;
Η ιστορία σου με τις πεταλούδες σου μου θύμισε ότι παραμένουν όμορφες όταν δεν αγγίζουμε τα φτερά τους με τα χέρια το ένα και όταν δεν τις αρπάζουμε με την απόχη το δύο.
Κατανοώ τί λες ότι είμαστε πολύ εύκολοι στις αντιδράσεις μας, ενώ θα πρέπει να προσέχουμε την κάθε μας κίνηση για να μην πληγώνουμε. Είμαστε της ίδιας άποψης. Ωστόσο πρέπει να δικαιολογούμε και τους άλλους για τις νοοτροπίες που έχουν χτίσει μέσα στα χρόνια, λόγω άμυνας για να μην πληγωθούν από καταστάσεις. Αυτά τα ολίγα. Και Υπογραφή ΡοηΛόγου


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Σάβ Μάιος 30, 2009 3:45 pm 
Χωρίς σύνδεση
Υπερδραστήριο Μέλος

Εγγραφη: Τρί Αύγ 01, 2006 3:25 am
Δημοσ.: 533
τρείς προσευχές :


Α'

ΔΟΞΑΡΙ ΕΙΜΑΙ
ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ,
ΤΕΝΤΩΣΕ ΜΕ, ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΑΠΙΣΩ.


Β'

ΜΗ ΜΕ ΠΑΡΑΤΕΝΤΩΣΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ,
ΘΑ ΣΠΑΣΩ.


Γ'

ΠΑΡΑΤΕΝΤΩΣΕ ΜΕ,
ΚΙ ΑΣ ΣΠΑΣΩ,
ΚΥΡΙΕ !


............................

Σε ποιον να εμπιστευθώ τις χαρές και τις πίκρες μου, τις μυστικές δονκιχώτικες λαχτάρες της νιότης, την τραχιά σύγκρουση αργότερα με το Θεό και με τους ανθρώπους;
.............................

Σε ποιον να πω πόσες φορές σκαρφαλώνοντας, με τα πόδια, με τα χέρια, τον κακοτράχαλο ανήφορο του Θεού,
γλίστρησα κι έπεσα, πόσες φορές σηκώθηκα, όλο αίματα, και ξανάρχισα ν' ανηφορίζω;
Που να βρω μια ψυχή
ΣΑΡΑΝΤΑΠΛΗΓΙΑΣΜΕΝΗ
κι ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ,
να της ξομολογηθώ;



από την "Αναφορά στον Γκρέκο"


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Ιουν 04, 2009 12:32 am 
Χωρίς σύνδεση
Δραστήριο Μέλος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: Τρί Οκτ 10, 2006 3:25 pm
Δημοσ.: 267
Τοποθεσια: Ουρανός
Ένα από τα αγαπημένα και τούτο :)

_________________
Τι καιροί,τι πύργοι!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ασυνέχειες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί Αύγ 18, 2009 5:45 pm 
Χωρίς σύνδεση
Συντονιστής

Εγγραφη: Τετ Ιαν 02, 2008 2:46 am
Δημοσ.: 350
Αναμνηστικό...
Οι σκέψεις βουλιάζουν μυστικό στο κρατώ ότι μαζί τους βουλιάζω κι εγώ ακουμπώντας το βλέμμα στο βλέμμα σου μήπως και μείνω για λίγο εδώ... κι ας με διαλύουν τα γέλια τα όξινα τα γλυκόξυνα χαμόγελα να κοινωνώ ότι πιο άγιο μ'αναρίθμητους αγγέλους και να παίρνω κουράγιο βαρετά σατανικό. Νηνεμία παντού κι εγώ παρασύρομαι κάθε χρώμα στο σκοτάδι ένα μαύρο αναιμικό, αναπολώ ταξιδεύω ξυπνώ κι εγείρομαι όνειρο ήταν κι εγώ ο Εφιάλτης σ'αυτό. Κλείσε τα μάτια μάτια μου εικόνισμα κάναμε το μυαλό των εικόνων και τις βαθιές μας κραυγές -αφουγκράσου τις μάτια μου- τις μασκαρέψαμε φωνές αθώων γοργόνων με μια γαλήνης δίψα, δίψα για θάλασσα, δίψα γι'αλήθεια, ηλίθια δίψα, δίψα για όνειρα, δίψα για έρωτα, δίψα για δίψα, ακόρεστη δίψα. Ότι ιδανικό εξ'αρχής δανεικό ο πανικός ταξιδεύει στο αδειο γραφείο, κλείσ'τα παράθυρα, -τα μάτια μου μάτια μου-, αυτό το ταξίδι δεν είναι για δύο

_________________
-Το "ανεκτίμητο" είναι μια ακόμη εκτίμηση...
-Θα κάνω αυτό που μέχρι τώρα μάθαινα... γιατί μόνο αυτό ξέρω τώρα να κάνω..
-Δεν έχει σημασία τόσο το τι γράφεις όσο το τι διαβάζει κάποιος σε αυτό.

Συμμαζεμένα διάφορα κείμενα στο: http://apomakros.blogspot.com


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ασυνέχειες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Παρ Απρ 15, 2011 10:00 am 
Χωρίς σύνδεση
Συντονιστής

Εγγραφη: Τετ Ιαν 02, 2008 2:46 am
Δημοσ.: 350
Ανάποδος. Αυτό είμαι.

Γιατί βλέπω τη μηλιά να πέφτει κάτω απ'το μήλο,
γιατί το μυαλό βασανίζει τις σκέψεις μου,
γιατί όταν βλέπω κάτι με διαφορετικό τρόπο,
δεν πιστεύω ότι βλέπω κάτι διαφορετικό...

Έτσι αρχίζουνε όλα, έτσι δεν είναι;
Μια απότομη στροφή του μυαλού
από ένα δυνατό χαστούκι
κι ο κόσμος ξαφνικά μια σβούρα.
Με τα χρώματα να γίνονται ένα.
Με τις τόσες του ρωγμές να σβήνουν στις στροφές.
Κόσμος λείος κι εσύ ξαφνικά λεία του κόσμου.
Έτσι δεν είναι;
Κι ίσως έτσι δεν είναι.
Μα έτσι σίγουρα αρχίζουν όλα.
Γιατί δεν γίνεται να υπάρξει μια αρχή
πριν τουλάχιστον υπάρξει ένα τέλος.

Μ'αρέσει ο απόηχος του παρελθόντος μου.
Γιατί δεν έμαθα τίποτε απ'αυτόν.
Δεν καταδέχτηκα.
Εγώ είμαι και τα λάθη μου.
Κι όταν είμαι λάθος,
τότε ορθώς πράττω λανθασμένα.
Δεν είναι δύσκολο,
αλλά μας είναι δύσκολο
να δεχθούμε κάτι τόσο απλοϊκό.

Το ότι θυμάμαι.
Ναι.
Αυτό είναι το πρόβλημα.
Γιατί δεν θέλω να θυμάμαι
όλα αυτά που κάποτε ήθελα.
Δεν είναι ότι δεν έχει νόημα.

Όλα έχουν.

Είναι που επαναπροσδιορίζονται αξίες
την ίδια στιγμή που γνωρίζεις
πως όλα είναι αόριστα.
Πως ορισμοί και διαχωρισμοί είναι πλασματικοί,
παράγουν ψευδαισθήσεις.
Χρήσιμοι βέβαια για μια επικοινωνία
που ήταν εξαρχής καταδικασμένη
στην ατέλεια,
αλλά τίποτε άλλο.

Μια ακόμη ατέλεια.

Τώρα πια πάντως,
"Τυχερός" ο προάγων
τον παράγοντα "Τύχη".
Εκεί φτάσαμε.
Από εαυτός των "θεών" μας,
θεοί του εαυτού μας.

Και φυσικά αναρωτιέμαι.

Αν όλος ο κόσμος είναι στο μυαλό μου,
τι θα μπορούσε τελικά να μου αποδείξει,
ή έστω να με πείσει πως υπάρχω;
Πως υπήρξα;

Αφουγκραστείτε. "Είμαι".
Τι όμορφη λέξη ρε Κόσμε. Μαγική.
Σαν παραμύθι.
Τί όμορφη λέξη.
Πόσο "τυχεροί" είμαστε όλοι...
Μέχρι να σβήσουνε τα φώτα
και να φύγουν οι σκιές απ' το σεντόνι.

Ανάποδος. Αυτό είμουν.
Κι όταν ο κόσμος όλος θα είναι στο μυαλό μου
αναρωτιέμαι...
ποιός θα με πείσει πως ποτέ υπήρξα.

_________________
-Το "ανεκτίμητο" είναι μια ακόμη εκτίμηση...
-Θα κάνω αυτό που μέχρι τώρα μάθαινα... γιατί μόνο αυτό ξέρω τώρα να κάνω..
-Δεν έχει σημασία τόσο το τι γράφεις όσο το τι διαβάζει κάποιος σε αυτό.

Συμμαζεμένα διάφορα κείμενα στο: http://apomakros.blogspot.com


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ασυνέχειες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Μάιος 04, 2011 3:53 pm 
Χωρίς σύνδεση
Ενεργό Μέλος

Εγγραφη: Σάβ Μαρ 28, 2009 6:07 am
Δημοσ.: 146
Τοποθεσια: Στερεά
"Όλα έχουν"
Κάθε μικρή στιγμή,
κάθε ανάγκη
κάθε 'σφαλιάρα'
κάθε φυτό,
Όλα έχουν να πουν
ή να άφήσουν
μια χαραγματιά από την οποία θα ρέει ζωή στο μέλλον..


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ασυνέχειες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Παρ Μάιος 06, 2011 11:23 am 
Χωρίς σύνδεση
Συντονιστής

Εγγραφη: Τετ Ιαν 02, 2008 2:46 am
Δημοσ.: 350
έτσι...

_________________
-Το "ανεκτίμητο" είναι μια ακόμη εκτίμηση...
-Θα κάνω αυτό που μέχρι τώρα μάθαινα... γιατί μόνο αυτό ξέρω τώρα να κάνω..
-Δεν έχει σημασία τόσο το τι γράφεις όσο το τι διαβάζει κάποιος σε αυτό.

Συμμαζεμένα διάφορα κείμενα στο: http://apomakros.blogspot.com


Κορυφή
 Προφίλ  
 
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 58 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Μετάβαση σε:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group

Μετάφραση Jorfan και phpBB2.gr