Ευγενία Φακίνου, Η μέθοδος της Ορλεάνης, εκδ. Καστανιώτη, σελίδες 359


Η Ευγενία Φακίνου για άλλη μια φορά δείχνει στο αναγνωστικό κοινό τις συγγραφικές της αρετές, και εκείνο την εμπιστεύεται φυσικά.
Μετά από τόσα εκδοθέντα παιδικά βιβλία (με πρώτο και καλύτερο την Ντενεκεδούπολη) αλλά και μυθιστορήματα (Αστραδενή, Το έβδομο ρούχο, Η μεγάλη πράσινη, Η Μερόπη ήταν το πρόσχημα, Έρως, Θέρος, Πόλεμος, κ.α.), Η μέθοδος της Ορλεάνης γνωρίζει επιτυχία, όχι αδίκως βέβαια.
Τα πρόσωπα του βιβλίου φαίνοται αληθινά, σα να έχουν υπάρξει ή σα να μπορούν να βγουν από τις σελίδες και να αναπνέουν κανονικά, αλλά και από την άλλη βιώνουν ορισμένες φορές παράξενες καταστάσεις ή εμπλέκονται σε φαινόμενα ασυνήθη ή σπάνια έτσι ώστε λες πως μόνο στο βιβλίο μπορούν να κατοικούν και ποτέ δεν θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει.
Η ιστορία είναι άκρως ενδιαφέρουσα. Η Αρέθα δεν είναι συνηθισμένο κορίτσι. Όταν εκτίθεται σε κίνδυνο, από φόβο χάνει τις αισθήσεις της και πέφτει σε ύπνους μεγάλης διάρκειας, ημερών. Δεν μένει με την οικογένειά της. Η μητέρα της πέθανε την ώρα που τη γεννούσε και ο πατέρας της είναι απών. Μεγαλώνει με γυναίκες συγγενείς (τη γιαγιά της, την υπηρέτρια και τις δύο δίδυμες ανύπαντρες θείες της, η μια εκ των οποίων την καταπιέζει σε ανυπόφορο βαθμό και την περιορίζει μέσα στο σπίτι. Το κορίτσι δεν πάει σχολείο και στερείται τους ανοιχτούς ορίζοντες και την αγαπημένη της θάλασσα. Ούτε καν στην αυλή βγαίνει. Η μόνη της παρηγοριά είναι ο Αντρέας, ο παιδικός της φίλος που την αγαπά και της διηγείται ιστορίες για να ξεχνιέται, ο μόνος σύνδεσμος της με τη ζωή και τη φύση. Ζει σαν φυλακισμένη και καταλήγει η σκιά του εαυτού της χωρίς χαρά και ελπίδα και μιλά με τα φαντάσματα των νεκρών αγαπημένων της γυναικών. Ο Αντρέας της προτείνει να το σκάσει μαζί του για να γλιτώσει. Οι δοκιμασίες για την Αρέθα θα συνεχιστούν επί χρόνια γιατί δεν είναι έτοιμη για να κάνει το βήμα από την καταπίεση στην ελευθερία. Θα δειλιάσει μπροστά σ΄αυτή την προοπτική, θα συμβιβαστεί με μια ζωή που μόνο ευτυχισμένη δεν είναι, αλλά τελικά, έστω και αργά, θα κάνει το βήμα που θα την απεγκλωβίσει. Έτσι θα επιλέξει να ζήσει στην αγάπη και στην ελευθερία.
Η αφήγηση είναι λεπτομερής και καθόλου κουραστική. Οι σκηνές ζωντανεύουν στα μάτια μας και τα πρόσωπα αναλύονται τόσο στα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους όσο κυρίως στον ψυχικό τους κόσμο.
Το μυθιστόρημα μοιάζει με παραμύθι με αρχέτυπες μορφές και μοτίβα και διαβάζεται με μεγάλο ενδιαφέρον, γραμμένο από μια συγγραφέα που γνωρίζει εδώ και χρόνια τα μυστικά της γραφής.

Για το lexima.gr
Εύη Οικονομίδου.


Δημοσίευση: 17/6/06