Μαρία Κονδύλη, Τα πλήκτρα στα νερά, εκδ. Μεταίχμιο, σελ. 182.


Η ιστορία του βιβλίου διαδραματίζεται σε μια νύχτα. Μια γυναίκα σαραντάχρονη, μόνη πια, με μια δουλειά που δεν την εκφράζει και με αγαπημένα πρόσωπα χαμένα για πάντα θα περάσει μια νύχτα μοναχική στο έρημο και ρημαγμένο πατρικό σπίτι που αποπνέει εγκατάλειψη και παρακμή.
Μόνη της παρηγοριά είναι το παιδάκι που ζει στο απέναντι διαμέρισμα. Το διαφορετικό παιδί, αυτό που βλέπει τα πλήκτρα στα νερά και παίζει με αυτά πιάνο.
Το παρόν είναι άδειο, ασήμαντο και γερασμένο και συνεχώς αντιδιαστέλλεται με το γεμάτο πρόσωπα και καλές στιγμές παρελθόν.
Η μνήμη θα ξαναζωντανέψει στα μάτια της αναμνήσεις από μια οικογένεια που δεν υπάρχει πια. Άλλωστε και το παιδί της έχει πεθάνει και με τον άντρα της έχει χωρίσει. Συνοψίζει τη ζωή της μήπως και μπορέσει μετά από αυτή τη νύχτα σκέψεων και αναμνήσεων το επόμενο πρωί να ελπίσει ή να ανασυντάξει τις δυνάμεις της και δει το μέλλον ευοίωνο.
Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη. Οι προτάσεις σε γενικές γραμμές είναι μικρές και οι σκέψεις της γυναίκας δεν ακολουθούν κάποια χρονική ή άλλη σειρά. Υπάρχει αμεσότητα και ροή προφορικού λόγου. Στη γυναίκα αρέσει η ποίηση και είναι μορφωμένη. Οι προθέσεις της γι΄αυτή τη νύχτα: «Έχω μια διάθεση να ξεναγήσω φανταστικούς καλεσμένους απόψε. Να περάσω μαζί τους αυτό το βράδυ».
Αυτή η νύχτα είναι παγωμένη. Ακόμη πιο παγωμένα είναι τα σημεία του σπιτιού που κάποτε έσφιζαν από ζωή, όταν όλη η οικογένεια καθόταν για τηλεόραση ή για φαγητό. Τώρα, όλα άδεια. Λέει «κρυώνω μέσα μου», μάλλον από τη μοναξιά ή και επειδή έχασε το παιδί της.
Ό,τι θυμάται την πονάει, τη βασανίζει.Όλα είναι παλιά, το σπίτι ερείπιο. Όπως και το μέσα της.
Χρησιμοποιώντας τη φαντασία της είναι σα να γράφει ιστορίες, σα να αγγίζει κι αυτή τα πλήκτρα στα νερά.
Τελικά μένουμε με μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα και με μια φράση του τέλους του βιβλίου να αιωρείται πάνω μας: «Είμαστε μια ανακατανομή του τίποτα».


Για το lexima.gr
Εύη Οικονομίδου



Δημοσίευση: 13/8/06