Εκδ. «Πατάκη», σελ. 144 Από την Ελένη Γκίκα

«Αν το αιτούμενο είναι να σου αποκαλυφθεί το πραγματικό σου πρόσωπο, πρέπει να είσαι έτοιμος να παίξεις οτιδήποτε».
Εξηγώντας τους όρους του παιχνιδιού από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο, η συγγραφέας Μαρία Μήτσορα, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ατμοσφαιρικές, ποιητικές λογοτεχνικές φωνές του τόπου μας, επιδιώκει και επιτυγχάνει την δική της ανατομία στο ερωτικό παιχνίδι.
«Καλός καιρός/ Μετακίνηση» ο τίτλος του καινούργιου βιβλίου της που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Πατάκη» αυτή τη φορά, και είναι φράση που αφορά τις αστρολογικές προβλέψεις ενός περιοδικού για τους ήρωες του βιβλίου.
«Καλός καιρός/ Μετακίνηση» σήμαινε, εξάλλου, γενικότερα για τη ζωή τους. Για τη συμπαντική ζωή τους. Διότι πρώτος ο Αλκης αντιλαμβάνεται ότι και σ' αυτήν, και στην άλλη και σε όλες τις προηγούμενες ζωές τους, έστω για λίγο, αλλά πάντοτε όμως τόσο δυνατά, αυτοί οι δύο ήταν μαζί.
«Πώς ξεχωρίζουμε τους πραγματικούς παίκτες από τους υπολοίπους; Όπως τους ζωντανούς από τους πεθαμένους. Ιδιαιτερότητα αυτού του παιχνιδιού είναι ότι κάθε ζαριά καταλύει το Τυχαίο».
Ετσι εξηγεί η συγγραφέας, και όλο το βιβλίο δεν είναι άλλο από ζαριές του ενός και του άλλου. Εφόσον η ιστορία τους είναι νομοτελιακή, κάθε άλλο δηλαδή παρά τυχαία.
Όλα συνηγορούν γι' αυτή. Το καθημερινό τους παρόν, μαγικό σε πολλές του εκφάνσεις. Το παρελθόν τους. Ακόμα και το πιο πρόσφατο. Με τις πληγές του καθενός και τους επιδέσμους και τις γάζες που βρίσκονται -δεν γίνεται να μη βρεθούν- στα χέρια του άλλου.
Όταν ο Αλκης γνώρισε την Ελλη, ήταν λίγο μετά από μια «τυχαία μετακόμιση». Για μιαν ηθοποιό και σε μια σχέση που τραβούσε και δεν τραβούσε. Κείμενα διόρθωνε που είχε την αίσθηση ότι ήταν απλώς ο βιοπορισμός του. Την συναντούσε, όμως, σε όλα τα κείμενα. Την Ελλη που ήξερε πολύ πριν, τελικά, να την γνωρίσει.
Η Ελλη, ήρθε να μείνει δυο ορόφους πάνω απ' το κεφάλι του. Με έναν άντρα που παντρεύτηκε, όλως τυχαία. Και τον τυφλό γιο του που αγαπούσε πολύ και του μιλούσε για τα χρώματα.
Πάντοτε, εξάλλου, σ' αυτή την γειτονιά περίπου έμενε. Από τότε που γεννήθηκε και την μάζεψαν κάτι σπλαχνικοί γείτονες από τα σκουπίδια. Εν μέσω σκουπιδιών, την πρωτοβλέπει και ο ήρωας. Ο Αλκης που ήξερε καλά να διακρίνει τα μοιραία σημάδια. Αλλά και να αγαπά με πάθος ό,τι απ' τα μάτια του κάποια στιγμή θα έχανε. Όπως πεντάχρονος είδε μπροστά απ' τα μάτια του να πετά στο σύμπαν η μητέρα. Ολοι, βέβαια, αργότερα επέμεναν πως έπεσε από τον φωταγωγό.
Γνωρίζοντας το εφήμερο της ύπαρξης αλλά και την αιωνιότητα των αισθημάτων, και ιδιαίτερα του έρωτα, την διεκδίκησε όσο δεν παίρνει αυτή την ιστορία. Που ήταν, εξάλλου, και η ιστορία του. «Την αγαπούσε κιόλας και τη χρειαζόταν, γι' αυτό θα την έβρισκε». Απ' την αρχή αυτό το ήξερε. «Σ' αγαπάω, γι' αυτό σε βρίσκω», δεν θα διστάσει να παραδεχθεί.
Διότι «εσύ απ' όλους τους ανθρώπους» μονάχα εσύ «σηκώνεις μια ακρίτσα από τη λεπτή ομίχλη, από το όριο που μου βάζει ο δαίμονάς μου για να με κρατάει χωριστά από τον κόσμο. Στο τέλος μόνο εσύ μπορεί να καταφέρεις να σηκώσεις την ακρίτσα, να μπεις, ν' ανέβεις και να ξαπλώσεις ψηλά σε μια ταράτσα, στη μόνη ηλιόλουστη λωρίδα της ψυχής μου».
Ερχονται, βέβαια, και στιγμές που αμφιβάλει: «Τι περιμένω ότι θα καταφέρει να μου λύσει, που μόνος εγώ δεν κατάφερα, για να επικοινωνήσω με το σύμπαν;».
Ετσι κυλά ολόκληρο το βιβλίο: ζαριά- ζαριά. Με ανεπίδοτα γράμματα και με αισθήματα που δεν χρειάζονται λέξεις για να αποκτήσουν εκτόπλασμα. Γνωρίζουν μια άλλη μέθοδο για να ειπωθούν. Και με ιστορίες από τα παραμύθια και την παράδοση, με κοφτερούς στίχους τραγουδιών. Με τον καιρό να μαίνεται, άλλοτε καύσωνας, άλλοτε χιόνι και κάποιες φορές καταρρακτώδης βροχή- και πότε να επιτρέπει, πότε να μην επιτρέπει. Την μετακίνηση της συνείδησης στον πιο βαθύ, τον πιο απόλυτο, αυθεντικό εαυτό. Στο κουκούτσι της ύπαρξης που γνωρίζει καλά ότι «αυτή η γυναίκα» ή «ετούτος ο άντρας είναι για μένα».
Μια ιστορία σα μαγική εικόνα. Σε μια Αθήνα με θαλασσοταραχή και σκουπίδια. Για τον απόλυτο έρωτα. Διότι «όταν σε φτάσω και καταφέρω να σε αγγίξω πραγματικά, τότε μόνο θα συμβεί αυτό που θα με μεταμορφώσει». Μια ιστορία για την απόλυτη μεταμόρφωση. Επειδή «Ξέρεις, Ελλη, σε πόσα βιβλία που έχω διορθώσει εδώ και έντεκα χρόνια σε βρίσκω και σε χάνω; Εχω σκεφτεί ότι το πραγματικό σου βλέμμα είναι αυτό που έχουν τα μάτια σου όταν είναι κλειστά».
Σε μιαν εποχή που ουδείς ερωτεύεται (ούτε το ρίσκο του αναλαμβάνουμε, ούτε και τη διαθεσιμότητα, τη γενναιότητα ή τη ματιά διαθέτουμε), η Μαρία Μήτσορα μας ξαναμαθαίνει τον έρωτα. Για έναν άνθρωπο. Για τη ζωή. Και πάνω απ' όλα για την γραφή και τη γλώσσα. Σπανίως συναντάς συγγραφέα, γραμμή - γραμμή, να σε ξαφνιάζει τόσο πολύ.


ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
ΕΡΓΑ ΤΗΣ:
Γεννήθηκε στην Αθήνα.
Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Παρίσι (Σορβόννη και Vincennes), όπου κατέθεσε μια εργασία πάνω στη δυναμική των μικρών ομάδων.
Εχει ταξιδέψει από τον Πολικό Κύκλο έως την Αιτή, από το Πεκίνο μέχρι τη Νικαράγουα των Σαντινίστας, τον Ορινόκο και τη Σάντα Φε ντε Μπογκοτά.
Εχει γράψει, επίσης, τη συλλογή διηγημάτων «Αννα, να ένα άλλο» (Εκδ. «Ακμων») και τα μυθιστορήματα «Σκόρπια Δύναμη» (Εκδ. «Οδυσσέας»), «Περίληψη του κόσμου» (Εκδ. «Κέδρος»), «Ο Ηλιος δύω» (Εκδ. «Οδυσσέας»).
Διηγήματά της και ταξιδιωτικά κείμενα έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες.



Ελένη Γκίκα




Δημοσίευση στο Λέξημα 3/9/06