Ήταν 18 Φεβρουαρίου 1985, όταν ο Γιώργος Ιωάννου επέστρεφε στην γενέτειρα πόλη, τη Θεσσαλονίκη, για στερνή φορά. Είκοσι χρόνια μετά η Έλενα Χουζούρη επιχειρεί να ξαναπιάσει το νήμα της ζωής του Ιωάννου και με αυτόν τον τρόπο να ξανατιμήσει τον σημαντικό δημιουργό που γνώρισε ως δημοσιογράφος γύρω στο 1980.
    «Άνοιξα πάλι τα βιβλία του, άκουσα τη φωνή του, ταξίδεψα στους τόπους της πρώτης και της δεύτερης πατρίδας μου και ο Ιωάννου ήταν και πάλι ζωντανός.» επισημαίνει σχετικά με το βιβλίο. Και πράγματι ο Ιωάννου μέσα από την γοητευτική αφήγηση της Χουζούρη ξαναζεί. Μας μιλάει για τη ζωή του, την ποίηση, την πεζογραφία, την αγαπημένη του Θεσσαλονίκη, την στιχουργική, την περιπλάνηση και τη μοναξιά.
    Αφετηρία η γέννηση στις 20 Νοεμβρίου του 1927 του Γιώργου Σορολόπη (πραγματικό όνομα του Γιώργου Ιωάννου) στη Θεσσαλονίκη, τα παιδικά χρόνια και η εισβολή της μεγάλης οθόνης στη ζωή του.

«Την άνοιξη και το φθινόπωρο, όταν ο ουρανός μελανιάζει στα δυτικά βουνά και βλέπω ότι έρχεται καταιγίδα, τρέχω και χώνομαι στα σινεμά, όπως ένα καιρό στα καταφύγια. Εκεί μέσα δεν εισχωρεί τίποτε.»

    Ακολουθούν τα εφηβικά χρόνια, -καθοριστικά για το μετέπειτα έργο του- με χαρακτηριστικά τα συναισθήματα της στέρησης, του εγκλεισμού, της απογοήτευσης, της εκδίκησης αλλά και της ενοχής που αρχίζει να του τυραννάει το σώμα και την ψυχή. Τότε αρχίζει να κρατάει το λεγόμενο Κατοχικό Ημερολόγιο.

«Και αργότερα, όταν πια σαν έφηβο σε πολιορκούσαν μέρα νύχτα με τα βλέμματα, όχι γι' αυτά που έκαμνες, αλλά γι' αυτά που κόντευες να κάνεις, και που είχες αρχίσει να τα νιώθεις κάπως κι εσύ, να τα νιώθεις μόνο, όχι να τα καταλαβαίνεις, να  τα ονοματίζεις ή να τα λες, και σε μαστιγώνανε με τα βλέμματα και τα πικρά λόγια, είτε απευθείας είτε πλάγια είτε με τα μουρμουρίσματα τους, για να τα ακούς και να ζαρώνεις,, να σιγολιώνεις μέσα σου, να μην ξεθαρρεύεσαι ποτέ σου και ένιωθες κλεισμένος από παντού, χωρίς καμιά διέξοδο και καμιά ελπίδα…»

    Εντάσσεται στα κατηχητικά, αλλά δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τους ανθρώπους της εκκλησίας.

«Από τα παιδιά αυτά θυμάμαι ξεκάθαρα μόνο εκείνα που ψαρεύτηκαν αργότερα από τα κατηχητικά, όπως κι εγώ, και τα συναναστράφηκα περισσότερο. Τα πιο πολλά έμειναν για ένα διάστημα και μετά απομακρύνθηκαν, πολύ λίγα επέστρεψαν ξανά και τα πιο πολλά τους ξανάφυγαν πάλι. Μα είτε έφυγαν είτε έμειναν, η ζωή τους, τα νιάτα τους -το σπουδαιότερο- σημαδεύτηκαν ανεξίτηλα, για να μην πω ρημάχτηκαν, από την εμπλοκή εκείνη…»

    Για τις πρώτες του συγγραφικές προσπάθειες επισημαίνει «Ποιήματα, όπως και τόσοι άλλοι νέοι, έγραφα από μικρός» και συνεχίζοντας τονίζει «Μεγάλη μανία είχα με το κάψιμο, φυλλαράκι δεν ήθελα να απομείνει. Πέρασα από αγωνίες κι αμφιβολίες φριχτές. Με τίποτα δεν έμενα ικανοποιημένος.», έως ότου εκδίδεται η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Ηλιοτρόπια.

«Νιώθω σαν σπόρος αγκαθιού
με γαντζωμένο το κεντρί
στην αγκαθένια την καρδιά μου»

    Ακολουθεί  η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο Τα Χίλια Δέντρα

«Έξω αιώνια βρέχει, έξω ερημιά
θαρρώ πως χάθηκα για πάντα.
Με ζώνει πάλι ο φόβος με κυκλώνει.
Πύρινη γλώσσα απειλεί το σπίτι μου.
Το παίρνει, το αιωρεί πάνω απ' την πόλη.
Ποιος ξέρει τι κατάντησα και δεν το νιώθω.
Ένας απόψε να με άγγιζε στον ώμο,
αμέσως θα κατέρρεα στα πόδια του.»

    Οι ποιητικές του συλλογές θα του ανοίξουν τις λογοτεχνικές πύλες της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, ανταμείβοντας τον με γνωριμία με όλους τους γνωστούς λογοτέχνες της εποχής. Οι μεταθέσεις σε ιδιωτικά και δημόσια σχολεία για τον Ιωάννου ανά την Ελλάδα είναι πολύ συχνές, έως ότου μετατίθεται το 1971 στην Αθήνα. Συγγραφικά θα εκδώσει συλλογές διηγημάτων, πεζογραφίας, λαογραφικές μελέτες και μεταφράσεις, ενώ αναγνωρίζεται από κριτικούς και κράτος αποσπώντας το 1980 το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος.
    Η Χουζούρη, αφήνει πολύ έξυπνα τον ίδιο το συγγραφέα να μιλήσει μέσω αποσπασμάτων από τα έργα του, εμπλουτίζοντας έτσι την αφήγηση της και δίνοντας φωνή στον ποιητή, στον πεζογράφο μα πάνω από όλα στον άνθρωπο Γιώργο Ιωάννου, που πάντα θα είναι «παρών για όσους τον γνώρισαν και όσους θα τον γνωρίσουν μέσα από τα γραπτά του. Για να ξεδιψάνε και να αντέχουν τη συνέχεια της δικής τους ζωής».

Εργογραφία Γιώργου Ιωάννου:

·Ηλιοτρόπια, ποίηση, 1954
·Τα Χίλια Δέντρα, ποίηση, Κέδρος 1963
·Για ένα φιλότιμο, συλλογή διηγημάτων, Κέδρος 1964
·Τα δημοτικά μας τραγούδια, 1966
·Μαγικά παραμύθια του ελληνικού λαού, 1966
·Παραλογές, 1970
·Η σαρκοφάγος, πεζογραφήματα, Κέδρος 1971
·Καραγκιόζης (3 τόμοι), 1971-1972
·Παραμύθια του λαού μας, 1973
·Η μόνη κληρονομιά, διηγήματα, Κέδρος 1973
·Το δικό μας αίμα, πεζογραφήματα, Κέδρος 1978
·Ομόνοια 1980, πεζογράφημα, Κέδρος 1980
·Επιτάφιος θρήνος, διηγήματα, Κέδρος 1980
·Κοιτάσματα, πεζά κείμενα, 1981
·Το αυγό της κότας, θεατρικό, Κέδρος 1981
·Πολλαπλά κατάγματα, πεζογράφημα, 1981
·Εφήβων και μη, πεζά κείμενα, Κέδρος 1982
·Καταπακτή, πεζά κείμενα, Κέδρος 1982
·Εύφλεκτή χώρα, πεζά κείμενα, Κέδρος 1982
·Η πρωτεύουσα των προσφύγων, πεζογραφήματα, Κέδρος 1984
·Ο της φύσεως έρως, δοκίμια, Κέδρος, 1986






* Το βιβλίο της Έλενας Χουζούρη με τίτλο «Γιώργος Ιωάννου: σαν σπόρος αγκαθιού» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ηλέκτρα.

Σιδέρης Ντιούδης
Για το www.lexima.gr