Ερίκ-Εμανουέλ Σμίτ
«Ο κύριος Ιμπραήμ και τα άνθη του κορανίου»
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Εκδόσεις: Opera, 2002. Σελ. 85

«Ότι δίνεις είναι για πάντα δικό σου·
ότι κρατάς, είναι χαμένο για πάντα»

    Ο κύριος Ιμπραήμ αποτελεί τον κλασικό μπακάλη της παρισινής γειτονιάς, τον «Άραβα στη γωνιά» όπως τον αποκαλούνε. Αινιγματική φυσιογνωμία, έχει όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον σοφό άνδρα: μιλά ελάχιστα, αποκαλύπτει λίγα για το άτομο του και σχηματίζει φράσεις που είναι γεμάτες από νοήματα.
    Ο Μωυσής (ή Μόκο) είναι ένα εντεκάχρονο αγόρι που βιάζεται να μεγαλώσει και δηλώνει δεκαέξι στα «κορίτσια» της οδού Μπλέ. Λεει συνεχώς ψέματα και κλέβει τόσο τον πατέρα του όσο και τον κύριο Ιμπραήμ.
    Η συνάντηση του με τον σοφό μπακάλη της γειτονιάς θα αποβεί καθοριστική για την ζωή του, ενώ το ταξίδι που θα κάνουν οι δύο τους στην Ανατολή, αποτελεί το κορυφαίο σημείο του κειμένου με έντονο νοσταλγικό και συγκινησιακό χαρακτήρα.
    «Ο κύριος Ιμπραήμ και τα άνθη του κορανίου» είναι το δεύτερο μέρος του τρίπτυχου που ονομάζεται «Τριλογία του αοράτου». Το πρώτο μέρος «Milapera” αναφέρεται στο βουδισμό, ενώ το τρίτο «Η τελευταία νύχτα πάνω στη γη» στο χριστιανισμό.  
    Στο εν λόγω βιβλίο ο Ερίκ - Εμανουέλ Σμίτ -κορυφαίος γάλλος θεατρικός συγγραφέας- χρησιμοποιεί λόγο με έντονες θεατρικές αναφορές, που τον ονομάζει «βραχύ μονόλογο». Ο συγγραφέας οδηγεί συνειδητά τον αναγνώστη στην αναζήτηση της αλήθειας πέρα από τα φαινόμενα που δεν έχει τίποτα το απόλυτο, ενώ η ανάγνωση σύντομα εξελίσσεται σε ένα παιχνίδι με τις λέξεις και τα κρυμμένα νοήματα που καλείται ο αναγνώστης να ανακαλύψει.

Σιδέρης Ντιούδης
για το www.lexima.gr